I am your national anthem!

Okropnie zainspirowalam sie Lana, wiec ta notka nie bedzie typowa. Nie dzis.

Wieczór. Miał nocną zmianę. Stwierdziła że zrobi mu obiad na jutro, a on sam gdy przyjdzie, włączy tylko piekarnik. Wkładając całe serce, układała warzywa, z pasją posypując serem. Obejrzała jeden odcinek ulubionego serialu, zacięcie konsumując bagietkę. W ciepłej piżamie, Dużym swetrze z ulubioną herbatą, tak spędziła relaksujący, samotni wieczór. Dostając słodkiego sms, żeby dobrze spała. Rano. Ciepły poranek. Siedząc przy biurku, sączyła spokojnie kawę, kończąc dotychczasowe zadanie, słyszała w radiu że minęła już jedenasta. Rozglądając się czy nikt nie patrzy, łapczywie złapała za telefon. Napisała wiadomość zwrotną do niego, z literówką że również go kocha, gdy wpadła szefowa. Kolejne zadanie do wypełnienia, cholera. Pracowała do przerwy pełną parą by móc na koniec stanąć i być z siebie zadowoloną. Przy wolnej chwili zastanawiała się, co on w tym momencie czuje i myśli. Kończąc pracę dostała telefon. Był wypadek. Mama razem z siostrą, jechały samochodem. Nie wyhamował. Obydwie ranne. Szybko powiadomiła go, co się stało. Wpadła do szpitala, wypytując każdego gdzie one są, co się stało, jak. Nikt nie chciał odpowiadać. Po godzinie czekania, lekarz poinformował że mama będzie przechodzić poważniejszą operację, a siostra leży nieprzytomna. Pozwolono zobaczyć ją. Te energiczne blond metr trzydzieści wzrostu, leżało w bezruchu podłączone pod aparaturę. Cofnęły się przez pamięć wszystkie złe chwile, jakie mogły by wyrządzić sobie. Jednak. Czuła w sercu. "To Twoja siostra." Ten strach i żal, że mogła zrobić coś lepiej.

* * *

Every night I used to pray that I’d find my people - and finally I did - on the open road. We had nothing to lose, nothing to gain, nothing we desired anymore - except to make our lives into a work of art. Live fast. Die Young. Be Wild. And Have Fun. I believe in the country America used to be. I believe in the person I want to become. I believe in the freedom of the open road. And my motto is the same as ever. I believe in the kindness of strangers.

* * *

Matka wybudziła się po operacji. Zareagowała na to płaczem. Zawsze na jej myśl tak reaguje. Nawet gdy się odezwie. Mimo tego dziecięcego żalu z przeszłości, bardzo mocno ją kocha, wiedząc że zrobiłaby bardzo wiele, dla tego by matka chciała kiedykolwiek ją przytulić, tak jak powinna przytulać ją gdy była dzieckiem. Tak wiele rzeczy jest ukrytych, które jednak chciałaby powiedzieć swojej rodzicielce. Marzeniem jest, by dowiedzieć się że kocha ją chociaż połową swej matczynej miłości w stosunku bezgranicznego uczucia dziecka. Kiedyś się zrozumieją.

* * *

And I remember when I met him, it was so clear that he was the only one for me.

We both knew it, right away. And as the years went on, things got more difficult - we were faced with more challenges. 

* * *

Wróciła zmęczona do domu. Ujrzała jego. Padła na kanapę. Nie mówili nic. Tylko ją przytulił, otoczył swym silnym ramieniem. Poczuła duże bezpieczeństwo. Tak może być zawsze...

Dziwna historia, wielowątkowa, może kiedyś ją skończę. Na dziś zostawiam jak jest, niech apetyt rośnie w miarę jedzenia.

Your skin.

Lubisz gdy placze. Mimo Twej niewiedzy w tym temacie. Nie wiesz co u mnie. Czasem nie zdajesz sobie po prostu sprawy, ze jednak boli. Gdy tylko sie mijamy, a slysze Twoj glos w sluchawce. Ranisz tym, jak wymuszone jest Twoje zainteresowanie. Jest ta nuta nadziei, ze moze czujesz czasem to co ja, tez placzesz. Z tej pustki. Zadaje sobie pytanie, czy Tobie tez mnie brakuje. Pomijam to, jak bardzo. Przeciez jestes dla mnie najwazniejsza osoba. Nie rozumiem tego, nie wiem. 

,,Chowała w sobie pustkę tak mocno, że nie znalazłby jej nawet detektyw."

Ciepla noca, siedzac na balkonie. Ten tuzin mysli, slyszac Twoj oddech. Strach, czy Ci zalezy. Tesknie za Twoim spojrzeniem, codziennym zapachem kawy i tytoniu. Kiedys jeszcze bedziesz obok mnie, wierze. Moze wyjasnisz jak mialo byc. 

                        Zostalo mi

                  tylko

          c z e k a c.